Well, μπορεί να αργώ αλλά δε λησμονώ! Άλλωστε από την πρώτη μου ήδη δημοσίευση είχα τονίσει το πρόβλημά μου σχετικά με τη συνέπεια κατά τη συγγραφή σε ένα blog, οπότε μη βαράτε! Βασικά, εδώ που τα λέμε, και να βαρέσετε… συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Μόνο που σας παρακαλώ πιάστε και κανένα γκλοπ, γιατί τους τελευταίους μήνες I got used to it. Άτιμη συνήθεια!

Που λέτε, αυτούς τους μήνες της “απουσίας” μου από τον Ιούνιο έως το Φεβρουάριο, συνέβησαν κοσμοϊστορικά γεγονότα τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Τι να πρωτοπώ; Έφαγα δακρυγόνα με το κιλό, έφαγα Maalox με το λίτρο (και εγώ και η μάπα μου), φώναξα με την ψυχή μου, περπάτησα σχεδόν όλη την Αθήνα (με τα πόδια), έφτασα στα όριά μου αλλά εν τέλει παρουσίασα το ρημαδο-PhD μου, έγινα 30 χρονών και ξεκίνησα να ετοιμάζω γερό ράφι έπειτα από τις παροτρύνσεις “καλών” συγγενών και φίλων, ήμουν στα πρόθυρα να πάρω καλάζνικοφ και να τους καθαρίσω όλους (πολιτικούς, καθηγητές, συγγενείς, και φίλους) αλλά σκέφτηκα ότι δεν ταιριάζει με το image μου. Τελικά (ευτυχώς/δυστυχώς) έπέζησα.

Θα μου πείτε τώρα, τι μου ήρθε και θυμήθηκα σήμερις να ξεκινήσω ξανά τη συγγραφή. Μάλλον είναι που ξύπνησα με κεφάλι λιγότερο βαρύ από τις προηγούμενες μέρες. Δεν ξέρω αν έφταιξε που δεν εισέπνευσα εχθές δακρυγόνο ή που νωρίς σήμερα το πρωί μου κουρέψανε το χρέος. Μάλλον το δεύτερο. Είμαι πολύ χαρούμενη! Μου δώσανε δάνειο για να αποπληρώσω προηγούμενο δάνειο κι εγώ ισχυρίζομαι ότι μειώθηκε το έλλειμα στο λογαριασμό μου, αφού με το καινούριο δάνειο θα μπορέσω να πληρώσω το προηγούμενο δάνειο που είχα πάρει από τους ίδιους που πήρα και σήμερα δάνειο! Τελικά, αυτοί οι δανειστές μου είναι εντελώς αφελείς και υπερβολικά ανοιχτοχέρηδες. Ευτυχώς που εγώ είμαι ξύπνια και τσαχπίνα και καταφέρνω να τους τα μασάω!

Πάντως ορκίζομαι να είμαι πιο συνεπής στο εξής, αν και έχω να πάω για ψώνια, τώρα που πήρα φράγκα στα χέρια μου! Ναι ναι ξέρω τα πήρα για να πληρώσω τα προηγούμενα δανεικά, αλλά δε βαριέσαι?! Μια ζωή την έχουμε…έχουμε και 10 μ@λ@κες να με ψηφίζουν, διότι όταν βλέπουν κάλπη μπροστά τους, ξυπνάνε μέσα τους κατάλοιπα περασμένων ετών…

Soooo… Cya σύντομα! Εγώ με καινούρια εσώρουχα… εσείς…??

Πόσοι από σας δεν έχουν σκεφτεί να πάρουν εκδίκηση, είτε με αφορμή την  απαξιωτική συμπεριφορά από τον BF, την αδικία που υπέστησαν από ένα συνάδελφο, την κακία που ξεστόμισε η γειτόνισσα, την άθλια συμπεριφορά διαφόρων γνωστών/ ”φίλων”;

Πόσοι από εσάς την πήραν τελικά; Και πόσοι το “ευχαριστηθήκατε” τελικά; Γιατί πάντοτε έχουμε τόσο καλά σχεδιασμένο στο μυαλό μας το σκηνικό, τόσο συναρπαστικά και ευφυώς γραμμένους τους “διαλόγους”, αλλά πάντοτε όταν έρχεται η ώρα της υλοποίησης του σεναρίου κάτι στραβώνει; Μήπως υπάρχει μια ανώτατη αρχή στο σύμπαν (ίσως η ενδέκατη εντολή) που λέει “Ου εκδικηθείς τον πλησίον σου”; Γιατί θα πρέπει να περιμένεις τη Θεία Δίκη (στην οποία κανείς δε σου εγγυάται ότι θα είσαι παρούσα) για να αισθανθείς δικαιωμένη;

Τείνω να πιστέψω πάντως, ότι υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων. Ή μάλλον τρεις! Πρώτοι είναι οι αδιάφοροι, εκείνοι που δε σκοτίζονται να πάρουν εκδίκηση (οι μακαριότεροι όλων). Στη συνέχεια έρχονται αυτοί που ενώ θέλουν να πάρουν εκδίκηση, όταν περάσει καιρός (γιατί ΠΡΕΠΕΙ να περάσει καιρός, μην ξεχνάτε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο) τους φεύγει και η διάθεση να ασχοληθούν (γιατί ποιος θέλει να φάει το φαγητό του κρύο; ε;) Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία νομίζω πως ανήκω κι εγώ. Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι άνθρωποι (τους οποίους ζηλεύω) που θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να πάρουν εκδίκηση, όσος καιρός κι αν περάσει…

Γιατί άραγε να είμαστε γενετικώς προγραμματισμένοι, άλλοι να ξεχνάμε εύκολα και άλλοι να μην ξεχνούν ποτέ; Μήπως υπάρχει κάποιο bug στο σύστημά μας; Και αν ναι, ποιο από τα δυο είναι το ελαττωματικό σύστημα;

Καθημερινές απορίες μιας αργόσχολης…

“Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι”

Χριστούγεννα… περίοδος οικογενειακής θαλπωρής, περίοδος χαλάρωσης παρέα με τους φίλους, περίοδος ρομαντικής απόδρασης με τον/την σύντροφο, όμως και περίοδος μοναξιάς για πολλούς άλλους. Ίσως για πολύ περισσότερους απ’ όσους φαντάζεται κανείς.

Χριστούγεννα… κι η σκέψη μας ταξιδεύει σε οικογενειακές συγκεντρώσεις γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Σε τραγούδια και παιχνίδια δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Σε δώρα από τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Σε χιονισμένα τοπία και χιονοπόλεμο με φίλους. Είναι όμως για όλους αυτή η πρώτη σκέψη στο άκουσμα των Χριστουγέννων;

Υπάρχουν σπίτια που δε θυμίζουν σε τίποτα γιορτινές προετοιμασίες. Σπίτια χωρίς δέντρο και στολίδια. Σπίτια που δε θα μυρίσουν σπιτικά γλυκά. Σπίτια που δε θα γεμίσουν με συγγενείς και φίλους την παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Γιατί σ’ αυτά τα σπίτια κατοικούν άνθρωποι που ζουν μόνοι. Και είναι πολύ προσεκτικά επιλεγμένες οι λέξεις. Όχι άνθρωποι που “κατοικούν μόνοι”, αλλά άνθρωποι που “ζουν μόνοι”. Άνθρωποι που είτε από επιλογή, είτε εξαιτίας των παιχνιδιών που παίζει καμιά φορά η μοίρα ακολούθησαν το δύσκολο δρόμο του μοναχικού βίου. Τι είναι γι’ αυτούς άραγε τα Χριστούγεννα;

Άλλη μια συνηθισμένη ημέρα. Ή μάλλον χειρότερη! Βλέπεις, αυτή η ημέρα είναι αργία. Δεν υπάρχει η εργασία για να γεμίσεις κάπως το χρόνο σου. Οι φίλοι κατά πάσα πιθανότητα είναι καλεσμένοι σε κάποιο συγγενικό σπίτι. Τα μαγαζιά είναι κλειστά, αλλά ακόμα κι αυτά που είναι ανοιχτά είναι γεμάτα από πολυπληθείς παρέες που σε κάνουν να διστάζεις να βγεις μόνος για ένα ποτό, από φόβο μήπως πέσεις θύμα της λύπησής τους. Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο παίζουν εορταστικά προγράμματα, λες και θα αρχίσεις να χορεύεις μόνος στο σαλόνι για να σου φτιάξει το κέφι. Ευτυχώς το internet δεν καταλαβαίνει γιορτές κι αργίες, αλλά κι εκεί ποιοι είναι online μια τέτοια ημέρα για να πεις δυο κουβέντες;

Όλοι οι παραπάνω είναι μόνο η μία κατηγορία μοναχικών ανθρώπων, γιατί υπάρχει και δεύτερη! Είναι όλοι εκείνοι που έχουν στολισμένο δέντρο, δώρα κάτω απ’ αυτό, μια ξεροψημένη γαλοπούλα να τους περιμένει στο τραπέζι και πλήθος συγγενών και φίλων στο σπίτι τους. Κι όμως, παρ’ ότι περιστοιχίζονται από ανθρώπους δεν έχουν δίπλα τους αυτούς που θα ήθελαν πραγματικά. Και η μοναξιά τους είναι επίσης δύσκολη υπόθεση διότι οφείλουν να πείσουν τους υπόλοιπους ότι περνάνε καλά.

Εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή τα γραφόμενά μου, ελπίζω να μην ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, και να είσαι από εκείνους τους πραγματικά ευλογημένους που βιώνουν αυτές τις άγιες μέρες την Αγάπη. Διότι τελικά, στη βάση όλων μας των προβλημάτων η έλλειψή της κρύβεται…

Εύχομαι, φέτος να γεννηθεί στις καρδιές όλων μας η Αγάπη.

Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα.